هشدار تبدیل بحران موقت به بی‌ثباتی ساختاری

سرمقاله

نباید چنین تصور شود که کارگران در هر شرایطی و تحت هر سیاستی توان تحمل بحران‌ها را دارند. تاب‌آوری کارگران دائمی نیست.
تشکیل ستاد ویژه سه‌جانبه کار و تولید برای تقویت تاب‌آوری اقتصادی، تدوین سیاست‌های جامع اشتغال برای جلوگیری از تعدیل گسترده نیروهای کار، افزایش حمایت‌های دولتی از تولید و کارفرمایان، تسریع در پرداخت حق مسکن کارگران و ابلاغ فوری آن از جمله مطالبات اصلی است.
با وجود اینکه زنان ایران سهم بسیار بالایی در تحصیلات عالیه دارند و بخش بزرگی از نیروی متخصص، باسواد و توانمند کشور را تشکیل می‌دهند، اما در ساختار بازار کار و نظام شغلی با مجموعه‌ای از موانع ساختاری، تبعیض‌های پنهان و ضعف سیاست‌گذاری مواجه‌اند. این مشکلات در دوران بحران‌های اقتصادی و شوک‌های اجتماعی تشدید می‌شود و زنان را به «اولین گروه قربانی تعدیل» تبدیل می‌کند؛ به‌ویژه زنانی که نان‌آور یا سرپرست خانوار هستند.
به هر ترتیب تاب‌آوری اجتماعی تا حد زیادی به اعتماد عمومی گره خورده است. اگر مردم مطمئن باشند که در صورت بیکاری، مقرری یا مستمری دارند، در صورت بیماری درمانشان رها نمی‌شود و در دوران بازنشستگی حداقل معیشت آن‌ها تأمین خواهد شد، حتی در زمان جنگ و بحران هم جامعه دچار فروپاشی
اعتماد نمی‌شود.
اما اگر پرداخت‌ها با وقفه مواجه شود، متناسب‌سازی مستمری‌ها با تورم انجام نشود و سازمان تأمین اجتماعی مدام زیر فشار بخشش حق بیمه‌ها بدون جبران دولتی قرار بگیرد، آن‌وقت این نهاد بیمه‌ای به‌جای آنکه منبع آرامش باشد، به کانون اضطراب و نارضایتی تبدیل خواهد شد. در ادبیات بین‌المللی کار، این وضعیت یک ریسک جدی برای امنیت اجتماعی به‌شمار می‌رود.