صفحه اصلی / مونیخ؛ 3 روز کنفرانس 20 روز حاشیه

مونیخ؛ 3 روز کنفرانس 20 روز حاشیه

پنجاه و چهارمین کنفرانس امنیتی مونیخ که به داووس امنیتی هم معروف است از مهمترین رویدادهای بین المللی سال ۱۳۹۶ بود که به خاطر حواشی خاص خود، در سه هفته پس از برگزاری آن ۲ بار در صدر اخبار رسانه‌های جهان قرار گرفت.
‌‌‌‌به گزارش کسب و کار نیوز به نقل از
ایرنا، اگر چه کنفرانس مونیخ ۲۰۱۸ بازه زمانی سه روزه (۲۹-۲۷ بهمن ۹۶) داشت، اما شعاع حواشی و اخبار آن نه تنها در زمان اجلاس، بلکه تا حدود ۲۰ روز پس از آن نیز بین رسانه ها و تحلیل گران جهان گسترده شد.
ترتیب و چیدمان سخنرانی ها، حضور ها و عدم حضورها، برخوردها، دست دادن ها، دیدارها و گفت و گوها چه محرمانه و چه غیرمحرمانه، در لابه لای اخبار و تصاویر بین رسانه های جهان و در فضای مجازی دست به دست می شد.
روز یکشنبه (۲۹ بهمن) جدول سخنرانی ها و پانل های کنفرانس خاص بود؛ «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران پنجمین بار بود که در کنفرانس مونیخ سخنرانی می کرد؛ حضور و سخنرانی ظریف در هر مجمع بین المللی همواره مورد توجه رسانه های جهان است و این بار او قرار بود در روز سوم و آخرین روز کنفرانس سخنرانی کند؛ حال آنکه اگر سخنرانی ظریف طوری چیده شده باشد که ما بین سخنرانی «بنیامین نتانیاهو» نخست وزیر رژیم صهیونیستی و حضور «جان کری» در یک نشست تخصصی و پیش از سخنرانی «عادل الجبیر» وزیر امور خارجه عربستان قرار گرفته شده باشد به گمان برخی از رسانه ها آن اجلاس خاص تر و داغ تر خواهد بود.
با این حال ظریف به وجود یک طرح از پیش برنامه ریزی شده برای این چیدمان ارزش خاصی قائل نبود، بلکه موضوع سخنرانی و مطالب سخنران ها را مهم ارزیابی کرد و معتقد بود که وقتی سخنان منطقی و معقول در هر اجلاسی هر جای دنیا مطرح شود، چینش سخنرانی مهم نیست و جای نگرانی هم ندارد.
ظریف عصر همان روز (یکشنبه) در مونیخ گفت که «مهم حرفی است که یک نفر می خواهد بزند؛ یک نفر (نتانیاهو) آمد و یک نمایشی را اجرا کرد و یک نفر دیگر (الجبیر) هم حرف های دیگری زد»؛ نمایشی که نتانیاهو به راه انداخت و ادعاهایی که وزیر امور خارجه عربستان مطرح کرد به قول ظریف «حباب روی آب» بود.
«کنفرانس امنیتی مونیخ محلی برای نمایش سیرک کارتونی نیست»، این اشاره ظریف به نمایش بنیامین نتانیاهو در سخنرانی در کنفرانس بود که با یک تکه آهن پاره پشت تریبون ادعا می کرد این تکه ای از پهپاد ایرانی است که توسط پدافند آنها در مرز سوریه مورد اصابت قرار گرفته است.
وزیر امور خارجه در مطلع سخنرانی خود با لبخندی معنا دار خطاب به حضار در سالن گفت که کنفرانس مونیخ جای این نمایش های مسخره و خنده دار نیست، بیایید به سراغ موضوع های مهم کنفرانس برویم همین جمله کافی بود که سناریوی نتانیاهو را بی اثر کند و رسانه ها تیتر بزنند که «ظریف: امروز شاهد یک سیرک کارتونی بودید که ارزش پاسخگویی هم ندارد»
**ماجرای سوخت گیری هواپیمای ظریف
کمتر از دو هفته بعد از برگزاری نیز کنفرانس امنیتی مونیخ مجدد به صدر اخبار جهان بازگشت؛ جایی که یک نشریه محلی مونیخ مطرح کرد که شرکت خصوصی مستقر در فرودگاه مونیخ به دلیل احتمال اعمال تحریم ها از سوخت رسانی به هواپیمای هیات دیپلماتیک ایرانی امتناع کرده است و موضوع در رسانه های رسمی آلمان و سپس وزارت دفاع این کشور این خبر را تایید کرد.
اما دکتر ظریف چند روز بعد در گفت وگویی موضوع را این گونه توضیح داد که « به خاطر سفر (دکتر حسن روحانی) رئیس‌جمهوری به هند و حضور من در مسکو فرصت خیلی اندکی برای حضور من در مونیخ به وجود آمده بود. برای سوخت‌گیری پرواز من، به یکی، دو شرکت مراجعه شده ‌بود که گفتند ملاحظاتی دارند. به ‌نظر من آن ملاحظات هم براساس اطلاعات غلطی بود که دریافت کرده ‌بودند؛ مثلاً در این ‌باره که هواپیمای بنده از کدام شرکت و کدام سرویس استفاده می‌کند… بنابراین تأملاتی داشتند. ما هم فرصت نداشتیم. سفارت ما فوراً به دولت آلمان مراجعه کرد و دولت آلمان تصمیم گرفت ارتش وارد شود و موضوع ادامه پیدا نکند. خیلی از شرکت‌های نفتی گفتند اصلاً با ما تماس گرفته نشد. اگر خبری را که «بی‌بی‌سی» داد ملاحظه کنید، شرکت NOV که آنجا حضور دارد گفته اصلاً با من تماس گرفته نشد. شرکت دیگری گفته ما فرمی فرستادیم و آن فرم تکمیل نشد. همه اینها نشان‌دهنده این است که فرصت ما کم بود. حتی موضوعی نبود که به بنده یا وزارت خارجه کشیده شود، همکاران ما در نمایندگی تماس گرفتند تا به‌دلیل اهمیتی که حضور ما در اجلاس داشت مسئله رفع شود. اجلاس امنیتی مونیخ برای دولت آلمان این‌قدر مهم بود که برای کش‌پیدا‌نکردن موضوع تصمیم گرفت ارتش آلمان وارد شود و مسئله را حل کند، ما به مونیخ پرواز مستقیم ایرانی نداریم، از ‌همین ‌رو، چون خطوط تجاری ما به آنجا پرواز ندارند، ما با شرکت‌های سوخت‌رسان در فرودگاه مونیخ زمینه قراردادی نداریم، از سه، چهار شرکتی که آنجا بودند اصلاً به دو شرکت مراجعه نشده است. موضوع فوراً به ارتش آلمان منعکس شد و آنها هم به دلیل اهمیت حضور ایران موضوع را حل کردند.»
** دیدار با جان کری محرمانه نبود
عکاسان خبری در روز سوم اجلاس (۲۹ بهمن) منتظر بودند که دیدار و یا حتی دست دادن وزیر امور خارجه ایران با جان کری همتای او در دولت قبلی آمریکا را در یک قاب تصویر ثبت کنند؛ اما هیچ تصویری از دیدار و گفت و گوی ظریف و کری روی خروجی ها دیده نشد تا اینکه (۲ هفته بعد) رسانه های آمریکایی اعلام کردند ظریف و کری در حاشیه اجلاس مونیخ با یکدیگر گفت و گو کردند و باز اجلاس مونیخ ۲۰۱۸ به صدر اخبار جهان بازگشت.
البته همان روز (۱۲ اسفند) بهرام قاسمی سخنگوی وزارت امور خارجه پاسخ داد که «چنین دیدارهایی در چهارچوب دیپلماسی فعال و همه جانبه و بخشی از سیاست ها و رایزنی برای تامین حداکثری منافع ملی است» و پس از آن نیز ظریف وقتی به خانه ملت رفت به جزئیات دیدار با «جان کری» که اکنون مقامی در دولت کنونی آمریکا ندارد، اشاره کرد.
ظریف توضیح داد که «ما با آمریکایی ها دیدار محرمانه نداریم؛ الان هم ما با دولت آمریکا مذاکره ای نداریم، اما همیشه با نخبگان غیردولتی آمریکایی که می توانند تاثیرگذار باشند، گفت و گو داشته ایم». وی همچنین افزود: «با جان کری هم در مورد سیاست های ترامپ در خصوص برجام و واکنش مناسب در قبال این سیاست ها برای منزوی کردن ترامپ، گفت و گو کردم.»
** مونیخ ۲۰۱۸؛ بررسی آینده روابط اتحادیه اروپا، روسیه و آمریکا
اگر چه دستور کار اصلی پنجاه و چهارمین کنفرانس امنیتی مونیخ (MSC-2018) به طور خاص بر مساله آینده اتحادیه اروپا به عنوان بازیگر جهانی و همچنین روابط آن با روسیه و آمریکا، متمرکز بود؛ اما موضوعاتی مانند تهدیدهای نظم لیبرال بین المللی، مناقشه های متعدد در خاورمیانه به خصوص روابط رو به وخامت کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و تحولات سیاسی در منطقه ساحل (آفریقا) نیز مورد بحث و بررسی گرفت.
**برنامه های جانبی کنفرانس امنیتی مونیخ
پایگاه اطلاع رسانی کنفرانس پیش از آغاز این گردهمایی اعلام کرد که در کنار مسائل، موضوعات مربوط به کنترل سلاح به خصوص تنش های مربوط به برنامه هسته ای کره شمالی از دیگر محورهای کنفرانس سه روزه مونیخ ۲۰۱۸ است.
امسال نیز همانند سال های گذشته در حاشیه نشست بیش از یکصد برنامه جانبی برگزار شد که هدف آنها، تسهیل گفت وگو بین شرکت کنندگان و امکان ایجاد بحث و رایزنی موسسات تحقیقاتی و سازمان های غیردولتی مردم نهاد (ان جی او- NGO) درباره مسائل مورد علاقه بود.
همچنین می توان به میزگردهای دیگری که درباره امنیت فراآتلانتیک، تاثیر فناوری بر ژئوپولتیک و روابط بین الملل، بازدارندگی و پاسخ های مناسب در حوزه امنیت سایبری هم اشاره کرد که به طور مستقیم مجریان کنفرانس امنیتی مونیخ آن را سازماندهی کرده بودند.
در کنار این برنامه ها برخی نشست ها و گفت وگو ها را نیز سازمان های شریک کنفرانس امنیتی مونیخ درباره موضوعاتی از جمله مناقشه دریای جنوبی چین، معاهده نیروهای هسته ای میان برد، بیوتروریسم، تحرک های تازه در زمینه همکاری دفاعی اروپایی، سیاست امنیتی در منطقه ساحل و همچنین فساد سازماندهی شده، طراحی و برگزار کردند.
بسیاری از موسسات و سازمان های بین المللی شامل سازمان ملل متحد، برنامه جهانی غذا، آژانس توسعه آلمان GIZ، کمیته بین المللی صلیب سرخ، سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، از کنفرانس امنیتی مونیخ به عنوان فرصتی برای میزبانی جلسات بحث و گفت وگو درباره موضوعات جاری در دستور کار امنیت جهانی استفاده کردند.
در کنار این برنامه ها که منحصراً برای شرکت کنندگان در کنفرانس امنیتی مونیخ برگزار می شود، برنامه هایی نیز برای عموم اجرا می شود که همه می توانند در آنها شرکت کنند که شامل برنامه هایی درباره فناوری و موضوعات سایبری است.
** هتل بایریشرهوف مونیخ؛ هزار جلسه دو و چند چانبه در سه روز
با توجه به مذاکرات تشکیل دولت ائتلافی آلمان در برلین و به علت اینکه هنوز دولت جدید آلمان تشکیل نشده بود، برای اولین بار یک هیات از دولت موقت آلمان در کنفرانس امنیتی شرکت کرد؛ «زیگمار گابریل» به نمایندگی از وزارت امور خارجه، «اورزلا فون در لاین» وزیر دفاع، «توماس دماتزیر» وزیر کشور و «گرل مولر» وزیر همکاری و توسعه اقتصادی و همچنین حدود ۳۰ تن از نمایندگان مجلس آلمان (بوندستاگ) در نشست مونیخ حضور داشتند.
در این دوره از کنفرانس امنیتی ۲۰۱۸ شهر مونیخ میزبان مقامات عالیرتبه از سازمان های جهانی و بین المللی شامل: «آنتیو گوترش» دبیرکل سازمان ملل، «ژان کلود یونکر» رئیس کمیسیون اروپا، «فدریکا موگرینی» مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، «ینس استولتنبرگ» دبیرکل پیمان آتلانتیک شکالی (ناتو) بود.
«پترو پوروشنکو» رئیس جمهوری اوکراین، «پل کاگامه» رئیس جمهوری رواندا، «ترزا می» نخست وزیر بریتانیا و «سباستین کورتس» صدراعظم اتریش و «حیدر العبادی» نخست وزیرعراق نیز نیز جزء میهمانان ویژه این کنفرانس بودند.
همچنین یک هیات سیاسی و پارلمانی از آمریکا شامل: «جیز ماتیس» وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا، «هربرت ریموند مک مستر» مشاور امینت ملی کاخ سفید و «جان مک کین»، «شلدون وایت هاوس» و «رابرت کورکر» از سناتورهای کنگره آمریکا در اجلاس ۲۰۱۸ مونیخ شرکت کردند.
«عادل الجبیر» وزیر امور خارجه عربستان سعودی، «سرگئی لاوروف» و «مولود چاووش اوغلو» وزیران خارجه روسیه و ترکیه نیز از دیگر میهمانان ویژه کنفرانس مونیخ در هتل بایریشر هوف بودند.
«روبرتا پینوتی» وزیر دفاع ایتالیا، «ماریا دولورس ده کاسپدال» وزیر دفاع اسپانیا و «ماریس پاین» وزیر دفاع استرالیا، «ماریوس بلشچاک» وزیر دفاع لهستان به همراه برخی از مقامات ارشد نظامی و امنیتی کشورهای مختلف جهان و مدیران ارشد سازمان های اطلاعاتی و امنیتی آمریکا و کشورهای اتحادیه اروپا نیز کنفرانس ۲۰۱۸ حضور داشتند.
البته در کنار برخی از سران فعلی و رؤسای قبلی دولت از کشورهای مختلف جهان، مقامات سازمان امنیت و همکاری اروپا، سازمان بهداشت جهانی و صندوق بین المللی پول، فدراسیون اتحادیه آفریقا برنامه جهانی کمیته بین المللی صلیب و سازمان بین المللی دیده بان حقوق بشر نیز حضور و در کنفرانس امنیتی مونیخ مشارکت داشتند.
گردهمایی سالانه مونیخ از مجموعه ای از شخصیت های سیاسی، دفاعی – نظامی و امنیتی – اطلاعاتی از کشورهای مختلف جهان، فضایی ایجاد می کند تا مقامات میهمان در حاشیه کنفرانس به صورت دو یا چندجانبه با یکدیگر دیدار و گفت و گو کنند که در مجموع این نشست ها به حدود هزار جلسه در طول مدت زمان برگزاری این گردهمایی می رسد.
**تاریخچه کنفرانس امنیتی مونیخ
«کنفرانس امنیتی مونیخ» (Munich Security Conference) که با مخفف (MSC ‎) در زبان بین المللی شناخته می شود در سال ۱۹۶۲ توسط «ادوارد هاینریش فن کلایست اشمنتسین»، نظامی معروف آلمانی بنیان گذاشته شده است.
سابقه این کنفرانس به دوران جنگ سرد باز می گردد و اساساً به منظور تبادل نظر میان اعضای اتحادیه آتلانتیک شمالی در این شهر پایه‌گذاری شد؛ نام این کنفرانس در ابتدا «کنفرانس مشتریان نظامی» بود که بعدها به «کنفرانس سیاست امنیتی» تغییر نام داد؛ وزیران خارجه، اعضای پارلمان، افسران عالی رتبه نظامی، اندیشمندان و روزنامه‌نگاران از جمله مدعوین این کنفرانس به شمار می‌روند.
کنفرانس مونیخ از ابتدا به بررسی مسائلی مانند چالش‌های سیاست‌های امنیتی و خارجی در روابط اروپا و آمریکا در چارچوب ناتو تمرکز داشت، اما با پایان جنگ سرد و افزایش ارتباط میان کشورهای مختلف و همچنین متنوع تر شدن مباحث امنیتی، دیگر کشورها از جمله کشورهای سابق بلوک شرق نیز در مباحث آن مشارکت پیدا کردند. پس از پایان دوران جنگ سرد این کنفرانس که به طور بی‌وقفه و سالانه ادامه داشت و فقط در دو نوبت و دو سال برگزار نشد.
در طول این سال ها یک بار در سال ۱۹۹۱ در پی وقوع جنگ خلیج‌فارس امکان تشکیل جلسات این کنفرانس میسر نشد و در سال ۱۹۹۷ نیز به واسطه نامشخص بودن جانشین رئیس کنفرانس، این اجلاس به تعویق افتاد.
در کنفرانس مونیخ تصمیمی اتخاذ نمی شود و صرفاً این اجلاس برای اظهار نظر، رایزنی و دیدارهای سیاسی و بیشتر در زمینه «سیاست‌های امنیت جهانی» برگزار می شود؛ اگرچه این کنفرانس مصوبه‌ای ندارد، اما جزء همایش های نادر در سیستم بین المللی است که بحث‌ها و مذاکرات رسمی و غیررسمی در آن مبنای سمت‌گیری‌های امنیتی و ژئوپلتیک در جهان قرار می گیرد و حداقل در دهه اخیر با تشدید بی‌ثباتی‌ها در جهان، اهمیت کنفرانس مونیخ هم افزایش یافته است.
امروزه با گذشت بیش از نیم قرن، کنفرانس مونیخ به یکی از مجامع بین المللی مهم در عرصه امنیت جهانی تبدیل شده و هر سال به طور ویژه به یک یا چند موضوع مهم در حوزه امنیت بین المللی می پردازد؛ این کنفرانس با دعوت از مقام‌های رسمی، کارشناسان و محققان برجسته بین‌المللی در طول جلسات خود ابعاد گوناگون مسائل امنیتی را بررسی می‌کند.
در این گردهمایی سالانه، سیاستمداران متخصص در امور امنیتی (معمولاً وزیران امور خارجه و دفاع)، نظامیان و کارشناس امور بین المللی و برخی از صاحبان صنایع تسلیحاتی از کشورهای مختلف جهان در خصوص مسائل امنیت جهانی بحث و گفت و گو می کنند.
روند کنفرانس مونیخ در طول ادواری که برگزار شده، با تحولات و تغییراتی نیز مواجه شده است؛ به طوری که در دوران جدید این کنفرانس که از سال ۱۹۹۹- سی و پنجمین دوره که تحت سرپرستی «هورست تلچیک» مشاور خارجی و امنیتی «هلموت کهل»، صدراعظم وقت آلمان- برگزار شد، درهای کنفرانس برای نخستین بار به روی نمایندگان کشورهای اروپای مرکزی و شرقی و همچنین تجار و بازرگانان گشوده شد. در ادامه از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون، نمایندگان عالیرتبه ای از چین، ژاپن و هند نیز به طور منظم در این کنفرانس شرکت می کنند.
**مخالفان کنفرانس امنیتی مونیخ
رویدادهای بین المللی در جهان علاوه بر موافقان و مشارکت کنندگان، معمولاً منتقدان یا مخالفانی هم دارد؛ و کنفرانس مونیخ نیز از این قاعده مستثنا نیست؛ برخی مخالفان کنفرانس امنیتی مونیخ به دلیل حضور مدیران و نمایندگان شرکت های عظیم تسلیحاتی در مونیخ و نیز برخی دیگر به خاطر جنبه ها و کارنامه ۵۰ ساله این کنفرانس به شدت انتقاد می کنند؛ آنها معتقدند که مضمون و سمت و سوی کنفرانس، منافع غرب و شرکت های تسلیحاتی و حامیان مالی آن را تامین می کند و بحث های آن نیز به هیچ وجه در خدمت تامین صلح در جهان نیست.
لازم به ذکر است که هزینه های کنفرانس امنیتی مونیخ توسط وزارت دفاع آلمان و کمک های مالی صنایع تسلیحاتی این کشور تامین می شود.
گروه دیگر مخالفان این کنفرانس در آلمان مانند برخی از نهادهای مدنی و سازمان های غیردولتی و حتی بعضی از احزاب حاضر در پارلمان هستند و نسبت به این موضوع انتقاد دارند که دولت آلمان، سالانه با یک بودجه چند صد میلیون یورویی در تامین مالی کنفرانس سهم مهمی دارد، اما آنها از حضور و سخنرانی کارشناسان امنیتی و نظامی خود در این نشست محروم هستند.
البته مدیریت کنفرانس برای کاستن از این فشارها و انتقادات، برای اولین بار در سال ۲۰۰۷ از نماینده یک سازمان غیردولتی، یعنی از رئیس «سازمان دیده بان حقوق بشر» نیز، برای شرکت در آن دعوت به عمل آورد.
البته انتقاد و اعتراض به کنفرانس مونیخ معمولاً در عرصه حرف باقی نمی ماند و هر سال در هفته منتهی به برگزاری آن، مونیخ شاهد تظاهرات گاه گسترده و گاه کم ابعاد گروه های متعددی از هواداران صلح، منتقدان جهانی شدن و احزاب چپ از طیف های گوناگون است.
**حضور ایران در ادوار اجلاس مونیخ / ۲۰۱۸؛ پنجمین حضور ظریف
نمایندگان رسمی جمهوری اسلامی ایران در اجلاس امنیتی مونیخ که سابقه ای ۵۰ ساله دارد تا کنون سیزده بار شرکت کرده اند و «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، پنج بار در این اجلاس حضور داشته و سخنرانی کرده است.
در ادوار گذشته و در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ شمسی، همیشه دعوت از ایران برای حضور در کنفرانس مناقشه برانگیز بوده است، اما با تغییر رویه برگزارکنندگان کنفرانس امنیتی مونیخ مبنی بر دعوت از کشورهای دیگری فراتر از کشورهای اروپایی و آمریکا در نشست‌های سالانه آن، از چندین سال قبل ایران نیز این فرصت را یافت تا به عنوان عضوی تاثیرگذار از جامعه جهانی در این کنفرانس شرکت کند.
اولین حضور ایران در کنفرانس امنیتی مونیخ به سی و نهمین دوره آن در سال ۲۰۰۳ باز می گردد؛ در آن زمان از «سیدکمال خرازی» وزیر امور خارجه وقت ایران دعوت شد تا در جلسات این کنفرانس که مهمترین مسائل مورد توجه آن اوضاع منطقه خاورمیانه و اشغال عراق توسط آمریکا بود، شرکت کند. در آن دوره «غلامعلی خوشرو» که معاون حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه بود به نمایندگی از خرازی در اجلاس حضور یافت و به ایراد سخنرانی در زمینه چالش جهانی تروریسم بین‌الملل پرداخت.
سال ۲۰۰۵ میلادی نیز خوشرو در این کنفرانس شرکت کرد و در خصوص امنیت در خاورمیانه و شرایط جدید در این منطقه، برقراری نوعی موازنه میان روند دموکراتیزه شدن و ارزش‌های اسلامی به عنوان تنها راه پیشرفت و ثبات در غرب آسیا سخنرانی کرد.
«سیدعباس عراقچی» معاون حقوقی و بین‌الملل وقت وزارت امور خارجه در سال ۲۰۰۶ به عنوان سومین حضور نماینده ای از جمهوری اسلامی ایران در کنفرانس مونیخ شرکت کرد، اما وی در این دور از کنفرانس سخنرانی نکرد؛ محور اصلی کنفرانس مونیخ ۲۰۰۶ بر موضوع ناتو متمرکز بود.
چهارمین حضور ایران در کنفرانس امنیتی مونیخ به سال ۲۰۰۷ بازمی گردد و «علی لاریجانی» دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی ایران برای حضور در چهل و سومین کنفرانس در سال ۲۰۰۷ راهی آلمان شد؛ لاریجانی تاکنون ۲ بار در کنفرانس امنیتی مونیخ شرکت کرده است؛ وی آن زمان مسئولیت اصلی در مذاکرات هسته‌ای را بر عهده داشت.
پنجمین حضور نماینده ای از جمهوری اسلامی ایران به ۲۰۰۹ میلادی برمی گردد و این بار هم علی لاریجانی در سال ۲۰۰۹ برای حضور در دوره چهل و پنجم کنفرانس عازم مونیخ شد و سخنرانی کرد.
در اجلاس امنیتی مونیخ سال ۲۰۰۹ موضوعاتی مانند خلع سلاح بین‌المللی، جلوگیری ازگسترش تسلیحات هسته‌ای، آینده امنیتی افغانستان و عراق، انرژی اروپا، بحران اقتصادی و مناقشه خاورمیانه نیز مورد بحث قرار گرفت.
«منوچهر متکی» وزیر امور خارجه دولت نهم در سال ۱۳۸۸ در چهل و ششمین دوره کنفرانس (سال ۲۰۱۰) به عنوان ششمین حضور نماینده ایران، راهی مونیخ شد و پس از آن نیز «علی اکبر صالحی» وزیر خارجه دولت دهم در چهل و هشتمین و چهل و نهمین دور کنفرانس امنیتی مونیخ (فوریه سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ – سال های ۹۰ و ۹۱) شرکت کرد و هفتمین و هشتمین حضور نماینده جمهوری اسلامی ایران را رقم زد.
نهمین حضور ایران در کنفرانس امنیتی مونیخ به حدود یک سال و نیم قبل از توافق برجام در وین پایتخت بازمی گشت، «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه در زمان دولت یازدهم در پنجاهمین کنفرانس امنیتی مونیخ (فوریه ۲۰۱۴ – سال ۱۳۹۲) شرکت کرد و در یک پنل اختصاصی با موضوع ایران در جمع مقام‌های بین‌المللی شرکت کننده درباره مواضع جمهوری اسلامی ایران در رابطه با تحولات منطقه‌ای و بین المللی و همچنین موضوع مربوط به مذاکرات هسته‌ای سخنرانی کرد.
راه‌حل‌های بحران سوریه، موضوع برنامه هسته‌ای ایران، تنش میان ژاپن و چین و امنیت سایبری، از موضوعات اصلی دستور کار پنجاهمین کنفرانس امنیتی مونیخ بود.
ظریف در پنجاهمین و یکمین دوره کنفرانس مونیخ که (فوریه ۲۰۱۵- بهمن ماه ۱۳۹۳) نیز به عنوان دهمین حضور نماینده جمهوری اسلامی ایران شرکت کرد؛ در این دور از سفر هم «سیدعباس عراقچی» و «مجید تخت روانچی»، معاونان وقت وزیر امور خارجه و «حمید بعیدی نژاد» رئیس تیم کارشناسی هیأت مذاکره کننده به همراه کارشناسان و حقوقدانان تیم هسته ای به آلمان سفر کرده بودند.
در آن دوره برای اولین بار، گزارش سالانه ای درباره تحولات امنیتی یکسال گذشته جهان تحت عنوان «نظم در حال فروپاشی؛ محافظان مردد» قبل از برگزاری کنفرانس منتشر شد که به موضوعاتی مانند بحران اوکراین، نزاع و واگرایی در خاورمیانه و ظهور پدیده های تروریستی جدید مثل داعش قواعد فعلی نظام بین الملل هم می پرداخت.
پنجاه و دومین نشست امنیتی مونیخ (فوریه ۲۰۱۶- سال ۱۳۹۴) برگزار شد و ظریف در آن اجلاس نیز شرکت کرد؛ این یازدهمین حضور نماینده ایران دراجلاس مونیخ بود؛ اجلاس پنجاه و دوم مونیخ چند ماه پس از نشست خارجی اجلاس مونیخ در تهران، در آلمان برگزار شد.
از سال ۲۰۱۵ که برنامه جامع هسته ای بین ایران و گروه ۱+۵ منعقد و امضاء شد، برجام به عنوان یک توافق بین المللی موفق و الگوی راهکار دیپلماسی برای برون رفت از بحران ها و تضادها میان دولت ها یکی از مباحث و محورهای کنفرانس امنیتی مونیخ نیز بوده والبته از آن پس به موضوع پرونده هسته ای ایران به عنوان یک بحران یا چالش پرداخته نمی شود.
ظریف همچنین به عنوان دوازدهمین حضور ایران در پنجاه و سومین دوره کنفرانس مونیخ (فوریه ۲۰۱۷ – اسفند سال ۱۳۹۵) نیز شرکت و سخنرانی کرد. این چهارمین حضور «محمدجواد ظریف» در کنفرانس امنیتی مونیخ که در آلمان برگزار می شد، بود.
ظریف در اجلاس سال گذشته (۲۰۱۷) جهان را در وضعیت دوران انتقالی در نظم جهانی پساغربی تحلیل کرد و از آثار آن در غرب آسیا سخن گفت؛ وزیر امور خارجه در اجلاس سال گذشته تاکید کرد که «در شرایط کنونی جهان نیازمند فوری به تحول ادراکی در رهبران جهان و متناسب با واقعیات در حال گذار هستیم؛ واقعیاتی که رویکردهای مبتنی بر حاصل جمع صفر را به چالش کشیده؛ گرایش های تفوق طلبانه منطقه ای و جهانی را ناموفق ساخته؛ و قالب بندی های ساختگی و «واقعیت های جایگزی» را بی اثر کرده است.»
**کنفرانس امنیتی مونیخ در تهران در سال ۱۳۹۴
کنفرانس امنیتی مونیخ علاوه بر اجلاس سالانه در شهر مونیخ آلمان، جلساتی نیز به طور مرتب درباره موضوعات مهم منطقه ای و بین المللی در مناطق مختلف جهان برگزار و نتایج آن را منتشر می کند.
نشست های خارجی اجلاس امنیتی مونیخ پیش از این در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ در واشنگتن، ۲۰۱۰ در مسکو، ۲۰۱۱ در پکن، ۲۰۱۳ در دوحه، ۲۰۱۴ در دهلی نو و ۲۰۱۵ نیز در وین برگزار شده است.
تهران در (اکتبر ۲۰۱۵ – مهرماه ۱۳۹۴) یعنی پاییز همان سالی که برجام میان ایران و گروه ۱+۵ به امضاء رسیده و اجرای آن نیز آغاز شد، میزبان یکی از نشست های خارجی کنفرانس امنیتی مونیخ بود، این نشست با حضور وزیران امور خارجه ایران، آلمان و چند کشور منطقه ای و همچنین کارشناسان و شخصیت های تاثیر گذار برگزار شد.
اجلاس تهران دومین اجلاس امنیتی مونیخ در سال ۲۰۱۵ بود و در آن به موضوعاتی مانند بحران سوریه، نقش منطقه ای و جهانی ایران پس از برجام آثار توافق هسته ای ایران در سیاست های انرژی و اقتصادی و ساختار امنیتی در خاور نزدیک و میانه پرداخته شد.
تهران در سال ۲۰۱۵ (مهرماه ۱۳۹۴) یعنی پاییز همان سالی که برجام میان ایران و گروه ۱+۵ به امضاء رسید، میزبان یکی از نشست های خارجی کنفرانس امنیتی مونیخ بود؛ فرانک والتر اشتاین‌مایر وزیر امور خارجه آلمان برای حضور در این نشست به تهران آمد.
** کنفرانس امنیت مونیخ؛ داووس امنیتی جهان
در حال حاضر کنفرانس مونیخ یکی از مهمترین مجامع بین‌المللی در حوزه امنیتی است و به لحاظ سطح کمی و کیفی شرکت کنندگان و بازتاب‌های آن مشابه نشست اقتصاد جهانی است و به همین دلیل به «داووس امنیتی» نیز معروف است.
کمتر نشست بین‌المللی مانند کنفرانس مونیخ را می‌توان نام برد که شمار زیادی از رهبران سیاسی و نظامی و مقام های امنیتی کشورهای جهان به صورت همزمان در زمانی محدود و در محیطی به نسبت کوچک گرد هم بیایند و مذاکرات گاه فشرده و پیچیده را دنبال کنند؛ مذاکراتی که معمولاً مقدمه تصمیم‌های مهم بین‌الملی درعرصه امنیتی، نظامی و ژئوپلتیک در جهان است.

همچنین مطالعه کنید:

boorskala

عرضه ۵۷ هزار تن مواد پلیمری در روز سه شنبه

به گزارش کسب و کار نیوز به نقل از بورس کالا،  طی این روز و در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *