تجارت الکترونیک

برنده بحران کرونا تجارت الکترونیک و استارتاپ ها هستند

تقویت صنعت تجارت الکترونیک با شیوع کرونا

کسب و کار نیوز - طی دو ماه و اندی که سوغات چینی ها به ایران رسید، بررسی ها حاکی از آن است که شیوع این ویروس فرصت‌هایی را برای رونق صنعت تجارت الکترونیک و ازجمله آموزش آنلاین فراهم کرده است.

میناسادات حسینی
به گزارش کسب و کار نیوز، برای مهار شیوع این بیماری بیشتر صاحبان مشاغل در ماه اسفند تصمیم گرفتند تا کارمندان خود را دورکار کنند. از طرف دیگر طی ماه گذشته بسیاری از صنف ها نیز بالاجبار تعطیل شدند. این بود که افراد صاحب کاری که خانه نشین شدند، به فکر افتادند که کالاها و خدمات خود را از بسترهای آنلاین عرضه کنند.
بنابراین لاجرم خرید اینترنتی به یکی از گزینه های اصلی انتخاب مردم برای خرید تبدیل شد. بر این اساس، بررسی ها حاکی از آن است که شیوع ویروس کرونا فرصت‌هایی را برای صنایع مراقبت‌های پزشکی آنلاین، بیمه، صنایع مرتبط با سلامت، تجارت الکترونیک، سرگرمی‌ و آموزش آنلاین، صنایع مرتبط با کار و ارتباط از راه دور فراهم کرده و خواهد کرد.
وزارت بهداشت نیز برای تشخیص افراد مبتلا به کووید ۱۹ تصمیم گرفت که مردم را تشویق کند تا نرم افزاری را نصب کنند و سلامت یا بیماری آنها محرز شود. چنین قدم هایی نشان می دهد که رویکرد دولتمردان به بسترها و پلتفرم های آنلاین متمایل شده است.

نبود زیرساخت برای شکل گیری استارتاپ های حوزه دارو و درمان

هاله حامدی فر، نایب رئیس کمیسیون اقتصاد سلامت اتاق تهران
کرونا ازآنجا که روی کل صنایع تاثیرگذار بوده، بنابراین روی صنایع دارویی نیز به دلیل یک سری حساسیت ها و احتیاطات به طور قطع تاثیرگذار بوده است؛ اما تفاوت صنایع دارویی با سایر صنایع این بوده که در زمان قرنطینه نمی توانستند تعطیل کنند چون ما هیچ گاه نمی توانیم دارو را متوقف کنیم. شاید خیلی از شرکت های دیگر توانسته اند در زمانی تعطیل کنند، اما افراد درگیر در صنعت دارو در تمام این مدت فعالانه سر کار آمده اند و حتی شاید بشود گفت در خیلی از موارد از حالت قبل بیشتر سرکار می آیند. به هر حال این موضوع یک سری مشکلاتی را برای مدیران مجموعه ها ایجاد می کند. از طرف دیگر مسائلی مانند قرنطینه، تعطیلی سایر کشورها (زیرا خیلی از تامین کنندگان آنجا هستند)، کندی سیستم بانکی، نبودن پروازها برای ارسال اجناس و… صنایع دارویی را به خود مبتلا کرده و تاثیراتی روی صنایع دارویی داشته است.
در زمینه پلتفرم های آنلاین واقعیت این است که در حوزه دارو، ما داروخانه آنلاین نداریم؛ یعنی داروخانه ای که داروهای نسخه ای را به صورت آنلاین تحویل بدهد. دلیل آن نیز ملاحظات پزشکی است که در کشور وجود دارد؛ ولی به هر حال کلا پلتفرم های آنلاین کمک بسیار زیادی به بنگاه ها و فعالان اقتصادی کرده است. اگر پلتفرم های آنلاین نبود، جلسات نمی توانست تشکیل شود و همچنین ارتباطات نمی توانست انجام شود. توجه داشته باشید که خیلی از دریافت، خرید و ارسال اجناس از طریق پلتفرم های آنلاین انجام شد. بنابراین در این زمینه می شود بیشتر کار کرد.
مساله کرونا یک یادآوری به ما کرد که ما کلا از امکاناتی که داریم بتوانیم استفاده کنیم زیرا برخی مواقع ما این امکانات را برای فقط راحتی یا بهتر بودن یا کم کردن مثلا تحرک و مسافرت درون شهری استفاده می کنیم، در حال حاضر باید یادمان باشد که ما این پلتفرم ها را باید گسترش بدهیم زیرا گاهی ممکن است هیچ راهی به غیر از استفاده از این پلتفرم ها نداشته باشیم و با شیوع کرونا بحث رشد و گسترش این پلتفرم ها باید جدی تر دنبال شود.
برای اینکه پلتفرم های آنلاین حوزه دارو و درمان شکل بگیرند باید زیرساخت های آن فراهم شود. ایجاد یک پلتفرم آنلاین در حوزه دارو یا درمان با بحث قاچاق دارو، تامین دارو، ارز چهار هزار و دویست تومانی دارو و با همه این موارد گره می خورد و آن کسی که نگاه کلان دارد، باید بتواند این زیرساخت ها را در همه این زمینه ها فراهم کند. یعنی آن پلتفرم تحویل دارو صرفا باید چیزی باشد که ما مطئمن باشیم که مشکل سوءاستفاده دارویی، مشکل قاچاق دارویی، مشکل گران فروشی، مشکل قاچاق ارز و موارد بسیار دیگر ایجاد نکند. بنابراین زمانی که ما زیرساخت ها را ایجاد کردیم، می توانیم این پلتفرم ها را ران کنیم چون همه چیز خیلی ساده نیست. در این موارد دارو یک کالای استراتژیک و حساس است، ارز آن ارز سوبسیدی است، مراجعی که دارو را تحویل می دهند باید افراد متخصص باشند و کسی که دارو را می نویسد باید متخصص باشد. زمانی که بتوانیم تمام این زیرساخت ها را درست کنیم، استارتاپ های دارو و درمان به طور اصولی شکل خواهند گرفت؛ ولی در غیر این صورت اگر بخواهیم صرفا یک چیزی را بدون در نظر گرفتن تمام جوانب آن ران کنیم در قدم اول و دوم برای آن مشکلات بسیاری ایجاد می شود که محکوم به شکست است.

موانع گسترش تجارت الکترونیک

رضی حاجی آقامیری، عضو کمیسیون صادرات اتاق ایران
ما همیشه وقتی راجع به صادرات صحبت می کنیم، در درجه اول باید ببینیم که صادرات را از جنس تجارت می دانیم یا خیر. بنابراین وقتی که مشخص شد صادرات از جنس تجارت منتها از نوعی که در خارج از مرزها اتفاق می افتد، است تکلیف روشن می شود که چگونه باید آن را مورد تحلیل قرار داد. به این ترتیب آن بخش از این نوع تجارت که به خارج مربوط می شود تابع قواعدی است که در خارج از کشور حاکم است یعنی مثل قواعد حاکم بر تجارت داخلی نیست یا به عبارت دیگر تجارت داخلی عمدتاً و یا در اکثر موارد ناچار نیست مثل صادرات تابع قوانین خارجی باشد. این نوع تجزیه و تحلیل از صادرات، کاملا مشکل آن را نشان می دهد. پس می توان گفت صادرات با دو چالش رو به روست؛ یکی داخلی یعنی همان مشکلاتی که تجارت داخلی دارد و دوم همان چالش هایی است که علاوه بر مشکلات تجارت داخلی، ناشی از ارتباط ما با خارج از کشور است. این ارتباط انواع مختلف دارد؛ یکی ارتباط بین خریدارو صادرکننده که می خواهند برای انجام معامله به کشورهای مبدأ و مقصدِ صادرات به منظور گفتگو و عقد قرارداد و بررسی موقعیت طرفین، بازاریابی و تبلیغات یا کارهایی از این قبیل، رفت و آمد کنند و با مشکل ویزا و اختلالات حاکم بر اینترنت در ایران مواجه هستند. دسته دوم مشکلاتی است ناشی از قوانین حاکم بر تجارت بین المللی که در خارج از ایران در ارتباط با ایران تنظیم شده و کاملا و به شدت می تواند بر صادرات ما تاثیرگذار باشد، مانند تحریم. زمانی که ما تحریم هستیم چاره ای نداریم جز اینکه خودمان را با قواعد آنها وفق بدهیم؛ یعنی کشور ما مستقیما به خاطر ممنوعیت ورود کالای ایرانی نمی تواند به بعضی از کشورهای خارجی مثل آمریکا صادرات داشته باشد. مشکل دیگر این است که بانک های خارجی حتی اگر در آمریکا نباشند، تابع قوانینی که آمریکا مبتنی بر تحریم گذاشته، قرار می گیرند و از این طریق ما برای وارد کردن ارز حاصل از صادرات با مشکل مواجه می شویم. هیچ کدام از این مشکلات ربطی به کرونا ندارد. حال فرض کنیم که کرونا نبود، آیا وضع تجارت داخلی و خارجی ما به دلایلی که گفتم خیلی بهتر از وضعیت فعلی بود؟ خیر، این گونه نیست. یعنی کرونا هم نبود ما به خاطر عدم ارتباط متعارف بین المللی که بزرگ ترین مشکلی است که بر صادرات کشور تاثیر می گذارد با چالش بزرگی در اقتصاد ایران مواجه بودیم. منظور از چالش بزرگ عدم دستیابی به رشد اقتصادی بالا برای توسعه پایدار است، مبارزه با مشکل رشد بیکاری و تورم افسارگسیخته است ایجاد بستر مناسب برای توسعه و جهش تولیدی است که بدون شک باید به هدف صادرات انجام شود زیرا تولید محدود به مصرف داخلی قابلیت توسعه درازمدت ندارد. مهم ترین عامل در نیل به این اهداف صادرات است و بس.
تنها ویژگی مسئله کرونا این است که رفت و آمد تاجران از داخل به خارج و بالعکس را محدود کرده است یعنی اگر در حال عادی قبل از بحران ناشی از شیوع بیماری کووید ۱۹ با مشکل ویزا ناشی از تحریم رو به رو بودیم پس از پیدا شدن این ویروس اصلا پروازی وجود ندارد که احتیاج به داشتن روادید ورود به جایی داشته باشد. این همان چیزی است که مزید بر علت است. این مساله ای است که مرتبط با کروناست والا در ارتباط با تجارت خارجی و صادرات، اتفاق دیگری به خاطر کرونا نیفتاده و نخواهد افتاد. مشکل ناشی از کرونا پیدایش شرایطی است که موجب شده نرخ بیکاری ناشی از عدم رشد اقتصادی حاصل از تحریم و تیرگی ارتباط بین المللی به شکلی فزاینده بالا برود و برای دولتی که با مشکل عدم درآمد کافی حاصل از تقریبا توقف صادرات نفت و منابع مالیاتی برای اداره کشور رو به روست هزینه کلانی را برای پرداخت حقوق بیکاری تحمیل کند. پس ما باید منتظر بمانیم تا بحران کرونا خاتمه پیدا کند، شاید مجددا پروازها برقرار شود و ارتباطات شکل بگیرد. اما در این شرایط خاص و شاید بتوان گفت شرایطی که در آینده پس ازاین دگرگونی طبیعی دیگر خاص نخواهد بود و باید آن را به گونه ای شرایط طبیعی جدید یا آینده نامید اگر تردد هم نباشد یا به صورت محدود انجام شود باید وضعیتی را به وجود بیاوریم که کارمان با تلفن وموبایل از طریق اینترنت و شبکه های ارتباطی اجتماعی حل شود. قطعا این موضوع اگر زیاد طول بکشد برای تجارت خارجی یک آفت است چون ما به عنوان صادرکننده و همچنین خریدار نیاز به رفت و آمد داریم. به عبارتی می توان گفت شبه کرونایی به نام تحریم برای اقتصاد ایران قبل از بروز این اپیدمی کرونای اصلی و طبیعی که جان انسان ها را به خطر انداخته وجود داشته است. به این ترتیب در این شرایط بحرانی و احتمالا در شرایط عادی آینده برای ایجاد بستری که لازم داریم باید از دولت ها بخواهیم سر سازگاری با ملت از طریق رفع مشکل کندی و نارسایی و قطعی اینترنت داشته باشند. ما چگونه در شرایط قرنطینه و بعد از آن وضعیت حفظ فاصله اجتماعی بدون اینترنت برای ارتباطات اقتصادی و اجتماعی جلسه بگذاریم، در مدارس و دانشگاه ها تدریس کنیم و از این قبیل امور را سامان دهیم؟ اگر واقعا دولت می خواهد تجارت الکترونیک داشته باشیم اولین چیزی که ما لازم داریم یک اینترنت روان است. آنچه به ما آسیب می زند اینترنت پرپیچ و خمی است که به همه کارها آسیب وارد می کند. در حال حاضر اینترنتِ موبایل و خطوط ثابت شرکت های مخابراتی هیچ کدام پاسخگوی نیاز ما نیست. بنابراین تجارت الکترونیک با این وضعی که در سیستم اینترنتی کشورِ ما وجود دارد امکان پذیر نیست و موفقیتی نخواهد داشت. اولین قدم اینترنت روان و فعال و قابل اعتماد است ولی در مراحل بعدی تجارت الکترونیک احتیاج به بانک دارد. اگر ما می خواهیم تجارت الکترونیک با خارج داشته باشیم چگونه می توانیم بدون اینترنت در شرایط تحریم با خارج از کشور مبادله پولی کنیم؟ ما چگونه می توانیم فعالیت اقتصادی و تجارتی داشته باشیم وقتی امکان تجارت الکترونیک وجود ندارد. چگونه صنعت توریسم را به عنوان ممر درآمد ارزی قابل توجهی که می تواند جایگزین صادرات نفت و سایر منابع طبیعی کشور بشود را فعال کنیم وقتی امکان استفاده از کارت اعتباری معتبر بانک های بین المللی به خاطر تحریم را نداریم؟ تجارت الکترونیک یعنی من در خانه ام نشسته ام و کالا در انبار است و از طریق کارت اعتباری یا روش های دیگر معامله می کنم. مگر می شود بدون رد و بدل پول تجارت کرد؟ رد و بدل پول را باید از طریق بانک انجام داد.

همچنین مطالعه کنید:

بازار ارز در منطقه حساس قرار دارد

بازار ارز در یک مسیر بدون هیجان، به مرور از کانال ۲۸ تا ۲۴ هزار …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *