عرصه بر تولید تنگ شده است

سرمقاله

رکود هر روز عمیق‌تر می‌شود. راهکارهایی که در پیش گرفته شده موجب خشک شدن ریشه تولید داخلی شد. زیرا نگاه به دست بیگانه است. همچنان استراتژی برداشتن تحریم هاست تا شرایط برای ورود کالاهای آماده و واسطه‌ای و سرمایه‌ای و همچنین سرمایه گذاری باز شود و هیچ برنامه دیگری هم وجود ندارد.
از سوی دیگر بین تولید و صنعت بانکداری، همیشه ارتباط مستقیم بوده و تولید ما همواره بر مدار تسهیلات بانکی در حرکت بوده است. عده ای تصور می‌کنند اگر دولت سیاست‌های پرداخت تسهیلات را به بخش تولید هدایت کنند، ایده خوبی است؛ اما نکاتی در این رابطه وجود دارد. صنعت بانکداری خود صنعتی است که جزیی از تولید است و باید به بازده برسد. طبیعتا صنعت بانکداری هم در بحث پرداخت تسهیلات انتظار دریافت سود دارد؛ بنابراین، در صنعت بانکداری ایران، بانک‌ها باید به نحوی فعالیت کنند که هزینه تولید آن‌ها کاهش یابد و محصولات تولیدی بانک‌ها با کمترین قیمت به دست تولیدکننده برسد.
امروزه تولید تجارت محور شده اما در حال حاضر ما در عرصه محصولات کشاورزی نیز خام فروشی می کنیم و سهم فرآوری در کشاورزی بسیار پایین است. باید در این خصوص حمایت همه جانبه صورت بگیرد و فقط حمایت ها محدود به محور مالی و پولی نباید باشد در این راستا ضروری است که ساختار دستگاه های متولی تغییر پیدا کند.
کاهش ارزش پول ملی و نااطمینانی نسبت به آینده سرمایه‌گذاری در اقتصاد ایران باعث شده عرصه بر فعالیت‌های مولد تنگ‌تر از قبل شود بنابراین سمت و سوی سیاست‌های غلط اقتصاد را به سمت بزرگ شدن بخش غیرمولد و مجازی پیش می‌برد.
برای عبور از این بحران باید به سمت اجرا و رعایت اصل مسلم مورد توصیه اقتصاد اسلامی یعنی حفظ ارزش پول ملی به عنوان میزان برویم. در قدیم ترازو میزان بود وزنه هم جزء میزان‌ها بود، ضمن اینکه پول نیز جزء میزان بود، زیرا در گذشته‌ها پول دینار و درهم بود وچون دینار و درهم ذاتا به علت اینکه طلا و نقره بود ارزشمند بود کسی نمی‌توانست در اندازه درهم و دینار دست ببرد ویک مثقال را تغییر دهد لذا همگان با اعتماد به این واحد مالی معامله می‌کردند، اما در اینک ارزش پول ملی به دلیل سیاست گذاری‌های اشتباه از دست رفته است.
وقتی ارزش پول ملی کاهش می‌یابد سرمایه گذار اراده خود را برای ساخت کارخانه یا بنگاه تولیدی از دست می‌دهد، زیرا نسبت به قیمت تمام شده، هزینه تولید هرواحد کالا، سیاست‌های وارداتی و صادراتی، وجود سایر رقبا و روابط ما با کشور‌های بازار مقصد اطمینان لازم را ندارد لذا در چنین وضعیتی تولیدی شکل نمی‌گیرد.