جای خالی نوآوری در صنعت خودروسازی

سرمقاله

می‌­خواستیم خودروسازی در کشور را احیاء کنیم، ولی به جای آن که به طور منظم مسیری در جهت موتاژ و سپس تولید طی کنیم، بدون هیچ استراتژی دچار شلخته‌­کاری شدیم. ما بدون هیچ گونه برنامه مشخصی خواستیم در هم زمینه‌ها وارد شویم اما در نهایت به این مطلوب دست نیافتیم.
پتلفورم خودروهای تولیدی ما متعلق به سه دهه قبل است. یک خودرو ایرانی با چینی فاصله دارد. ما باید برنامه بریزیم که خودرو ارزان را هم هایبریدی کنیم و مصرف پایین‌تر داشته باشد. حتی ممکن است تکنولوژی را از چین بگیریم که دارای موتور‌های متنوع است. فاصله ما با جهان خیلی زیاد است و با طراحی بدنه جدید هم عقب هستیم. ما به یک انقلاب در خودرو نیاز داریم.
خودروسازی در کشور ما صنعتی است که بیش از ۶۰ سال قدمت دارد اما نگاهی به دستاوردهای خودروسازان ایرانی در شش دهه گذشته، به روشنی نشان می دهد صنعت خودروسازی ما همیشه صنعتی دنباله رو بوده که پس از مونتاژ و واردات فناوری های نوین خودروسازی از غول های خودروساز شرق و غرب، تنها به داخلی سازی قطعات می اندیشد. خودروها و قطعاتی که خیلی زود از چرخه فناوری روز خارج می شوند، اما سال ها به تولید داخلی آنها ادامه داده ایم.
حدود چهار دهه است که در صنعت خودرو انحصار داریم و یکی از دلایلی که صنایع ما پیشرفت نمی کند این است که عضو سازمان تجارت جهانی نشدیم. ساختار صنعت خودروی ایران چون دولتی است برای بقای خود مجبور است تا انحصار را حفظ کند.