سایت خبری تحلیلی کسب و کار استارت آپ | کارآفرینی | دانش بنیان | اقتصاد
اردشیر شیرخدایی: حضور مستمر، بیبرنامه و آزاردهنده عکاسان تقریبا در هر مقطعی از دوره یک اجرای روی صحنه، آسیبزننده است.
به گزارش کسب و کار نیوز به نقل از هنر آنلاین، بیست سالی میشود که تماشای تئاتر و فکر کردن به آن از مهمترین دغدغههای فرهنگی و اولویتهایم در زندگی است. تئاتر برای من بسیار جدی است. به عنوان یک تماشاگر حرفهای به ویژه در چند سال اخیر به طور متوسط هفتهای یک یا دو نمایش تماشا کردهام. هرچند کیفیت عمومی رو به زوال تئاتر در این سالها و یا همراه شدن با برخی از تماشاگرانی که آداب تئاتر دیدن در سالنها را رعایت نمیکنند، از تجربههای تلخ مزمن من بوده، لیکن در این مدت اخیر با پدیده آزاردهنده و خطرناکی مواجه هستیم که به طور هولناکی افزایش افسارگسیختهای پیدا کرده است و تجاوز آشکار به حقوق ابتدایی هر مخاطبی در فضای فرهنگی و هنری، آن هم از سوی تولیدکنندگانش قلمداد میشود. حضور مستمر، بیبرنامه و آزاردهنده عکاسان تقریبا در هر مقطعی از دوره یک اجرای روی صحنه آسیبزننده است؛ حضوری که اکثرا با وقاحت و بیمهارتی، تمرکز و توجه من و هر مخاطب جدی این روزهای تئاتر را در حین اجرای نمایش مخدوش میکند و بعضا زمان و هزینه صرفشده برای تئاتر را تباه کرده و به لحاظ مالی و روحی برای مخاطبان زیانبار است.
موارد مختلفی مانند سالن و گنجایش آن، تعداد تماشاگران حاضر در سالن، شکل و نحوه اجرا و حجم صوتی نمایش، میزان حساسیتپذیری مخاطب، جایگاه عکاس و فاصله با مخاطبان و… میزان آسیبرسانی حضور مزاحم عکاس یا عکاسان بر تماشاگران را متغیر میسازد اما این روند مزاحم رو به فزونی برای هر مخاطبی که به طور جدی تئاتر یا اشکالی از هنرهای اجرایی را پیگیری میکند، قابل لمس و حساسیتزا است.
